ΠΑΣΧΑ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗΣ

     Έγραφα στο τελευταίο μου άρθρο (Αγαπημένη μου μικρή πατρίδα...) ότι θα ήθελα να νιώσω και να ζήσω, εδώ στη μικρή μου πατρίδα, την απλότητα της Μεγάλης Εβδομάδας που μόνο στα μέρη των παιδικών σου χρόνων μπορείς να την νιώσεις και να τη ζήσεις. Διαπιστώνω ότι είμαι τυχερός –και συγκινούμαι τώρα που το λέω- που βρίσκομαι εδώ για λίγο στη γενέθλια γη, στην παιδική φωλιά. Τη συνάντησα, τη νιώθω και τη ζω. Μέσα μου έχει, ευτυχώς, διατηρηθεί αυτή η αίσθηση της αθωότητας (υπέροχη αίσθηση), δεν έχει σβήσει, δεν την έχει πάρει ο ορυμαγδός της καθημερινότητας. Βλέπω τον εαυτό μου μικρό παιδί και κάπως έτσι αναδίδεται αυτή η αίσθηση μέσα από τη μνήμη που νόμιζα ότι είχε χαθεί κι όμως... τη συνάντησα. Με πήγε πίσω και μπήκα μες τον εαυτό μου.

     Ναι, βλέπω σαν από μακριά το παιδί που ήμουν. Με απουσίες, φυσικά ανεπίστρεπτες, προσώπων αγαπημένων, που λείπουν, που έφυγαν για πάντα, που κράτησαν τη ζωή μας. Δικοί μας άνθρωποι που δεν υπάρχουν πια, αλλά η μνήμη τούς ξαναφέρνει πίσω σαν σε παλιές φωτογραφίες. Δεν λένε να ξεκολλήσουν απ’ το νου. Αισθάνεσαι τον ίσκιο τους να σε περιτριγυρίζει. Κλείνω τα μάτια, απλώνω τα χέρια μου και προσπαθώ να φτάσω τα δικά της χέρια. Τα χέρια της μάνας που έκαναν τα πάντα, τέτοιες μέρες. Τώρα τ’ αναζητάμε και δεν μπορούμε να τα βρούμε πουθενά. Ευτυχώς που γρήγορα συνειδητοποιώ ότι υπάρχουν, δίπλα μου κι άλλα όμορφα πράγματα… και πρόσωπα.

         Όλοι νιώθουμε, αλήθεια, μια εσωτερική γαλήνη, καθώς ο χρόνος, θαρρείς, κυλά πιο αργά, τις άγιες τούτες μέρες. Γιατί, έστω και για λίγο, μας κάνει να ξεφεύγουμε από τους αγχωτικούς ρυθμούς της καθεμέρας. Δείχνουμε περισσότερο ανοιχτοί στην ανθρώπινη επικοινωνία και μ’ έναν αυθόρμητο τρόπο φέρνουμε πιο κοντά τους ανθρώπους. Και ξαφνικά αυτοί οι άνθρωποι αφήνουν, κατά μέρος, τις ασχήμιες της ζωής και βγάζουν μέσα από την απογοήτευση την ελπίδα. Την ομορφιά απ’ την ασχήμια, την αγάπη από το μίσος, τη ζεστασιά απ’ την ψυχρότητα, την ανθρωπιά από την βία ξεφεύγοντας από την καθημερινή γκρίνια που είμαστε συνηθισμένοι.

         Πάσχα της επιστροφής, Πάσχα των εθίμων. Πλημμυρίζουν οι καρδιές των ανθρώπων από αγάπη, χαρά και αγαλλίαση ομορφαίνοντας την εικόνα της γενέτειρας. Ξανάρχονται μπροστά μου εικόνες και ήχοι απ’ τα παλιά, όπως το πένθιμο κι αργό χτύπημα της καμπάνας, η μεθυστική ευωδιά του λιβανιού και των λουλουδιών του επιτάφιου, η παράξενη θλίψη του ουρανού, τα σκούρα ρούχα και οι τρεμάμενες φλόγες των κεριών - των ταπεινών κεριών που έκαιγαν στα μανουάλια με την άμμο. Οι μωβ κορδέλες των εκκλησιών, η μικρή σύνοψη στο χέρι, οι μελωδικές ψαλμωδίες από το τροπάριο της Κασσιανής τη Μεγάλη Τρίτη, ως το «Σήμερον κρεμάτε επί ξύλου…» της Σταύρωσης, τη Μεγάλη Πέμπτη. Μέχρι την υπέρτατη συγκίνηση που προκαλούν τα εγκώμια με αποκορύφωση το «Ω, γλυκύ μου έαρ» τη Μεγάλη Παρασκευή. Μικρές τελετές, μέσα στη μυσταγωγία της Εβδομάδας των Παθών, όπου όλα ήταν λυπημένα κι όλα έλαμπαν, με όλη εκείνη την αύρα, το πένθος και τη θλίψη, προσδοκώντας με το «Θανάτω, θάνατον πατήσας»… την Ανάσταση!

         Κι αναρωτιέμαι πάντα: Τι θέλει τούτος ο άνεμος με το να γυρίζει πάλι παλιές σελίδες; Άραγε τούτες οι εικόνες δεν θα φύγουν ποτέ απ’ το μυαλό μου;

         Καλή Ανάσταση.

Στράτος Δουκάκης

mithymnaios@gmail.com