Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕ...

Η παράσταση τέλειωσε. Η μουσική σίγησε. Τα χειροκροτήματα κόπασαν. Η αυλαία δεν έπεσε – απλά γιατί δεν... υπήρχε αυλαία. Τα φώτα... έσβησαν. Τι μένει τώρα; Εμένα, μου έμεινε μια αίσθηση ικανοποίησης.

Όταν βγαίνεις από μια παράσταση, που πήγες να δεις με κάποιες επιφυλάξεις, και νιώθεις ότι τελικά σου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις, πάει να πει ότι άξιζε ο κόπος. Ήταν... τα «ΚΟΜΜΑΤΙΑ» από την ομάδα «Playback Ψ» στο BOOZE COOPERATIVA, χαμηλά στην Κολοκοτρώνη, στον τρίτο όροφο ενός παλιού κτιρίου, κάτι σαν πατάρι, με μια μικρή ξύλινη εξέδρα, ξύλινα σκαμπό, απαλή μουσική, χαμηλό φωτισμό. Δευτέρα βράδυ, λίγο παράμερα, λίγο μακριά από την πολύβουη σιωπή της Αθήνας. Καλεσμένος από μια παρέα φίλων καλών που περάσαμε μαζί, πάνε μερικά χρόνια στα ξένα, λίγες αλλά αλησμόνητες στιγμές. Αυτό είναι μια άλλη νοσταλγική ιστορία. Θεατράνθρωποι όλοι τους. Υπέροχοι!

Playback λοιπόν. Είναι κάτι καταπληκτικό! Εκτός από τίτλος της ομάδας είναι κι ένα νέο είδος θεάτρου που βασίζεται στον αυτοσχεδιασμό αλλά και σε κάποιες άλλες θεατρικές φόρμες. Αποτελεί ένα θεατρικό δρώμενο κατά το οποίο μια ομάδα ειδικά εκπαιδευμένων ηθοποιών αναλαμβάνει να αναπαραστήσει ιστορίες και αφηγήσεις των θεατών. (Αυτά εγώ δεν τα ήξερα, τα έμαθα εκείνο το βράδυ).

Η ομάδα των ηθοποιών ενεργεί ως καταλύτης και ο συντονιστής (που τυγχάνει να είναι και ψυχολόγος) ζεσταίνει το κοινό για τη χημική αντίδραση. Οι θεατές μετέχουν στο δρώμενο μέσα από αφηγήσεις προσωπικών τους βιωμάτων που μπορεί να είναι ένα καθημερινό περιστατικό, ένα σημαντικό γεγονός ζωής, ένα αστείο, ένα όνειρο, μια ιστορία. Όπως μπορεί να είναι και μια λέξη μόνο, μια εικόνα, μια ατάκα ή ένας στίχος. Το κάθε ένα από αυτά ανοίγει ένα παράθυρο μνήμης και δίνει το χέρι σε μια επόμενη ιστορία... ενός άλλου. Σημασία έχει η πρόθεση. Οι αφηγήσεις των θεατών ζωντανεύουν στη σκηνή από όλη την ομάδα της παράστασης. Ο μουσικός κι ο φωτιστής αυτοσχεδιάζουν επιτόπου κι ένας εικαστικός καλλιτέχνης ζωγραφίζει την ιστορία της παράστασης.

Μα... καλά, θα μου πείτε, και γιατί γίνεται όλο αυτό; Σε τι χρησιμεύει; Φτιάχνει σχέσεις ή… υπόσχεται κάτι; Ποιος είναι άραγε ο «αντικειμενικός σκοπός»; Τι να πω... Πολλά. Ίσως να είναι... τα κομμάτια μας. Τα δικά μας κομμάτια απ’ τη δική μας ζωή, που θέλουμε, συμμετέχοντας, να τα ξαναδούμε να ζωντανεύουν στη σκηνή από άλλους. Ίσως για να μας ακούσουν ή να μας αγαπήσουν. Ίσως για ν’ απαλλαγούμε απ’ αυτά, να συγκινήσουμε, ν’ απολογηθούμε, να δικαιωθούμε... Ίσως, τελειώνοντας η παράσταση, να μπορούμε άνετα να κοιταχτούμε στα μάτια. Ίσως, αργότερα, στην ανάμνηση των όσων ζήσαμε, όσων ακούσαμε, όσων απολαύσαμε να μας ξεφεύγει ένα χαμόγελο, μια μνήμη ίσως, που να δίνει, έστω, κάποιο νόημα σ’ αυτή την καθημερινότητα που ζούμε σήμερα. Για να την κάνουμε καλύτερη.

Στράτος Δουκάκης

mithymnaios@gmail.com