Λίγες ημέρες αφότου κλείσαμε τις συναλλαγές μας με το 2006, όλα επανήλθαν, με μια νωχελική διάθεση, στους γνωστούς μας καθημερινούς ρυθμούς. Οι λαμπερές μέρες των εορτών πέρασαν. Όλα όσα μας έκαναν να ξεχάσουμε για λίγο τα προβλήματά μας, να ξαναγίνουμε για λίγο παιδιά, έμειναν στο παρελθόν. Έπεσε η αυλαία, έσβησαν τα φώτα.
Τα κάθε λογής στολίδια στα κέντρα και στις πλατείες των πόλεων, τα  λαμπάκια που αναβόσβηναν, η αντανάκλαση από τα γιορταστικά φώτα των δρόμων, οι γυαλιστερές βιτρίνες των καταστημάτων, τα παιχνίδια, οι μουσικές, οι εκδηλώσεις, όλα εικόνες που χάθηκαν. Τρέχαμε, ναι τρέχαμε να προλάβουμε, εκτεθειμένοι όλο και πιο πολύ στην παγίδα της κατευθυνόμενης απληστίας για το περιττό. Αυτή η έξαλλη μανία της κατανάλωσης είχε μεταλλάξει το πνεύμα των ημερών. Ακόμα και τα δώρα, τα πολύτιμα δώρα των εορτών με τα αστραφτερά περιτυλίγματα έχουν καταντήσει πλέον υποχρέωση και επίδειξη αντί ένδειξη αγάπης.
Τίποτα, ωστόσο,  δεν ήταν εύκολο στο χρόνο που πέρασε και τίποτα, όπως φαίνεται, δεν θα είναι εύκολο στην πορεία. Μια διαρκής μάχη, με τους εαυτούς μας, με το χρόνο, με τους στόχους μας, χαρακτήριζε και θα χαρακτηρίζει την κάθε μέρα μας.

 

Η νέα χρονιά θα πρέπει πάντα να δημιουργεί αισιοδοξία και διάθεση για ανανέωση. Οι άνθρωποι να είμαστε περισσότερο ευαίσθητοι. Περισσότερο ανθρώπινοι. Να προσπαθούμε ώστε το πνεύμα των ημερών εκείνων να έχει διάρκεια και να δίνουμε καινούργιες υποσχέσεις στον εαυτό μας για ένα καλύτερο μέλλον. Εμείς όμως κάνουμε το αντίθετο, επιστρέφοντας στα γνωστά. Δέσμιοι μιας κοινωνίας όπου τα πάντα είναι πλέον «κατασκευασμένα».
Πάλι θα έχουμε γκρίνιες. Γκρίνιες για την ακρίβεια, για την ανεργία, για τις χαμηλές συντάξεις, για τις ουρές στα ιατρεία του ΙΚΑ, για τις απεργίες, τις ληστείες, την παιδεία, την πορνεία, για τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Για... το «κακό το ριζικό» μας. Με το εθνικό μας πρόβλημα να παραμένει άλυτο κι ένα πλήθος κοινωνικών θεμάτων να ζητούν λύση. Και θα τρέχουμε όχι για να προλάβουμε τις αγορές μας, αλλά για να εξοφλήσουμε τις πιστωτικές μας κάρτες, τα εορτοδάνεια ή τα δωροδάνεια που πήραμε για τις ημέρες της λάμψης. 
Πάλι στις γνωστές ειδήσεις και στα συνηθισμένα τηλεοπτικά παραθυράκια με τους ίδιους ειδήμονες να κραυγάζουν, δίχως να καταλαβαίνει κανείς τι λένε. Άνθρωποι θα τρέχουν στα κανάλια για να πουν τον πόνο τους, για την ταλαιπωρία τους, για τη θιγμένη τους αξιοπρέπεια, για τις κοινωνικές αδικίες, τα μύρια προβλήματα. Διχασμένοι ανάμεσα στην αναζήτηση της λυτρωτικής ψευδαίσθησης και στη χυδαιότητα της πραγματικότητας. Στην αδιαφορία και στα ψέματα των πολιτικών.

 

Έτσι θα πορευτούμε, φαίνεται και πάλι, με το χρόνο να σημαδεύεται και να μετριέται με όλα αυτά τα γεγονότα που πνίγουν τις όποιες επιθυμίες, προσδοκίες ή βλέψεις είχαμε κάνει. Με την καρδιά μας, απεγνωσμένα, ν’ αποζητά εκείνα που της κλέβει ο χρόνος, η ζωή θα συνεχίζεται, η επικαιρότητα θα τρέχει, τα αρνητικά θα επισκιάζουν τα θετικά, τα πράγματα, γενικά, στα χάλια τους, το θαύμα θα απομακρύνεται και... η μαγεία θα χάνεται!
Γι’ αυτό καλό θα είναι να μην ξεχνάμε πως: «μαγεία είναι ο τρόπος που βλέπουμε τα πράγματα». Ο σωστός τρόπος...

Στράτος Δουκάκης
9/1/2007