Για τους μακρινούς μου φίλους...

         Είπα σήμερα να γράψω λίγες σειρές για τους μακρινούς μου φίλους. Αυτούς τους καταπληκτικούς ανθρώπους που «ανταμώσαμε», στις λεωφόρους του διαδικτύου, διάσπαρτοι, τότε στην ξενιτιά. Και «γνωριστήκαμε» όταν υψώναμε κεραίες επικοινωνίας «σερφάροντας σε ιντερνετικά κύματα». Όταν ψάχναμε να βρούμε τ’ αχνάρια μας, να ενώσουμε τα όνειρά μας. Να δώσουμε και να πάρουμε ο ένας απ’ τον άλλον. Καλλιεργήσαμε –στον περίγυρο της ζωής μας– αυτές τις σταθερές, ανθρώπινες σχέσεις και τις μετατρέψαμε σε ανεκτίμητη, αληθινή φιλία. Αυτή που φτιάχνει η καρδιά αδέσμευτη από κάθε υποχρέωση. Κι έκτοτε μοιραζόμαστε την ψυχή και τα συναισθήματά μας, τις ανησυχίες και τα κομμάτια μας, φορτίζοντας τις αγωνίες μας στις οθόνες των υπολογιστών. Το «ανταμώσαμε» και το «γνωριστήκαμε» σε εισαγωγικά, που έβαλα πιο πάνω, είναι γιατί με τους περισσότερους, προσωπικά δεν γνωριζόμαστε ακόμη. Απίστευτο ε!

         Στη ζωή μας, αλλά ιδίως στα ξένα, έχουμε συχνά την ανάγκη –αυτή την αβάσταχτη ανάγκη- να επικοινωνήσουμε, να βγάλουμε τις αμίλητες σιωπές μας, να πούμε κάτι σε κάποιον, να μαδήσουμε το είναι μας. Να το σκορπίσουμε σ’ αυτούς που, εκ των προτέρων,  ξέρουμε ότι θα μας ακούσουν, θα μας καταλάβουν... θα μας συμμεριστούν. Αυτοί ήταν οι φίλοι που «ανταμώσαμε», «γνωριστήκαμε», ανταλλάξαμε μηνύματα, γνωριμίας πρώτα, φιλίας στη συνέχεια, δεθήκαμε και κάναμε μια υπέροχη δημιουργική συντροφιά.  Διαπιστώσαμε, στη πορεία, ότι κοινοί ήταν οι δρόμοι μας στη ξενιτιά. Ίδιοι οι πόθοι και τα βάσανα. Ίδιες οι διαδρομές. Στην ίδια, ίσως, μοναξιά, ίδια κι η νοσταλγία. Τα έχουν αυτά οι ξενιτεμένοι...

         Ήταν κι η γλώσσα μας, η ελληνική, που μας έσμιγε. Οι πνευματικές μας ανησυχίες, οι καημοί κι αυτά που θέλαμε να πούμε, αυτά που θέλαμε να μάθουν για μας. Σκέψεις χωριστές, πολλές φορές και μόνες, μέσα στον ενθουσιασμό και στη παραζάλη απ’ όλα αυτά τα πάρε-δώσε «... ξεπήδησε στο Διαδίκτυο η Επιτροπή Πρωτοβουλίας για την Ένωση Ελλήνων Συγγραφέων των Πέντε Ηπείρων». Συγκεντρώσαμε, κάποια στιγμή, τα «σκόρπια φύλλα» μας κι εκδώσαμε 3 Ανθολογίες. Καταφέραμε να προβάλλουμε το πνευματικό μας έργο (εκτός απ’ τις ανθολογίες) με ένα σωρό βιβλία που έχουν γράψει, εκδώσει και βραβευτεί ακόμη, αρκετοί απ’ την παρέα. Με αξιόλογες προσωπικές ιστοσελίδες αλλά και παρεμβάσεις σε θέματα που αφορούσαν και αφορούν τον ελληνισμό. Δείχνοντας πως όχι μόνο «όρισαν να φυλάγουν Θερμοπύλες» αλλά και τόσα άλλα...

         Σ’ ένα κόσμο γεμάτο «γνωστούς», οι πραγματικοί φίλοι σπανίζουν και... είναι πολύτιμοι. Γι’ αυτό, οι καλύτεροι φίλοι για μένα, είναι αυτοί που μου έδωσαν τη δυνατότητα, στα καθημερινά τους μηνύματα, να αφουγκράζομαι τον εξαίσιο αντίλαλο της ψυχής τους. Που μ’ έμαθαν ότι δεν φτάνει μόνο να λυπάμαι με τη λύπη τους, αλλά και να χαίρομαι με τη χαρά τους. Γράφοντας τούτες τις σειρές σήμερα, καλοί μου φίλοι, με πιάνει μια ανείπωτη συγκίνηση κι αισθάνομαι ότι μου κάνατε τη ζωή πιο όμορφη γιατί... υπάρχετε. Υπάρχετε δίπλα μου, στη σκέψη μου και είναι, στ’ αλήθεια, ένα μεγάλο δώρο να σας έχω φίλους μου.

         Ακόμα και σήμερα, απ’ τις μακρινές πολιτείες όπου ζει ο καθένας μας, αγναντεύοντας άλλους ουρανούς κι άλλους ορίζοντες, αφήνουμε στο διάβα μας αυτά τ’ αχνάρια που ψάχναμε τότε. Ανοίγουμε –με τη κουβεντούλα μας– «τριμμένα τετράδια» προσωπικών διαδρομών και ταξιδεύουμε παρέα μέσα απ’ τους «Μακρινούς Αντίλαλους». ( http://makant.blogspot.com)  Εκεί θ’ αφήνουμε τα γραφτά μας για να μη χαθούν. Να μη χαθούμε, θέλω να πω, Κώστα, Ιάκωβε, Παντελή (που χάθηκες), Στέλλα, Γαβριήλ, Σπύρο, Γιώτα, Βάιε, Δημήτρη, Γιώργο...  Να γράφουμε και να διαβάζουμε εκεί, ό,τι μας ενώνει. Κι έπειτα ίσως κάποια μέρα, ποιος ξέρει μπορεί να τα μαζέψουμε ξανά, έτοιμα πια... για βιβλίο

         Κι από τούτο εδώ το ανοιχτό παράθυρο, που περισσεύει η νοσταλγία, που φτάνουν μόνο χαμόγελα, ξεφεύγει ένα και... σας το στέλνω! Σ’ εσάς που μοιραστήκαμε μαζί τα κομμάτια της ψυχής μας, σ’ εσάς που είχα τη χαρά να γνωρίσω αλλά και σ’ εσάς που δεν γνώρισα, εύχομαι: όλοι να ’στε καλά και... να μη χανόμαστε!

Στράτος Δουκάκης

mithymnaios@gmail.com

ΣΧΟΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΡΘΡΟ «ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΚΡΙΝΟΥΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥΣ»

Στράτο, μεγάλο δώρο στην ξενιτιά, τα ωραία σου λόγια...

Χριστίνα Τσαρδίκος, Αργεντινή

Δανείζομαι τούτη τη σύντομη σκέψη μιας φίλης μου, για να τη στείλω στον Στράτο Δουκάκη και σε όλους τους φίλους «του νου και της καρδιάς»: Συναντηθήκαμε, επικοινωνούμε κι αυτό είναι όχι απλώς «αρκετό» αλλά μεγάλο και... θαυμάσιο!

Υιώτα Στρατή, ΗΠΑ  

Γενάρης, 16, 2007

Κι από εμένα προσωπικά  στις σκέψεις σου αντανακλά ένα χαμόγελο αισιοδοξίας, φιλίας, κοινών σκοπών  κι ακόμη ένα πνευματικό επίπεδο κατανόησης που επιπλέει σαν βαρκούλα με πέταλα  ανεμώνας  σε γαληνεμένη γαλάζια θάλασσα. 

Χαιρετώ

Γαβριήλ Παναγιωσούλης, ΗΠΑ 

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΚΡΙΝΟΥΣ ΜΟΥ ΦΙΛΟΥΣ γράφει ο ξέχωρος καλός μας φίλος στο άρθρο του που βγάζει, μέσα από την πανέμορφη ψυχούλα του, τόσες αλήθειες...

Κι όταν μιλά για την πνευματική μας συντροφιά... γράφει χαρακτηριστικά: «φίλοι που μου έδωσαν την δυνατότητα να αφουγκράζομαι τον εξαίσιο αντίλαλο της φωνής τους».

Αλκυονίδα μου εσύ Στράτο, που γεμίζεις ζεστασιά τον χειμώνα μου, που με ακούμπησε σήμερα ξανά αληθινός και τόσο άγριος...

Χίλια ολόθερμα ευχαριστώ για τη ζεστασιά της φιλίας σου που ταξιδεύει ωκεανούς... και με φτάνει!

Με απέραντη φιλία και αγάπη σε όλους σας

Στέλλα Ζαμπούρου-Φόλλεντερ, ΗΠΑ

1-16-2007

Αγαπητέ μου Στράτο,

Το άρθρο σου είναι υπέροχο. Μπράβο σου, και ξανά μπράβο σου.

Είσαι ένας ευαίσθητος, πνευματικός άνθρωπος, γεμάτος αγάπη για τον ελληνισμό και ειδικά για μας τους ξενιτεμένους. Μας δίνεις κουράγιο, μας δίνεις δύναμη, μας μαζεύεις κάτω από μια σκέψη, της αλληλεγγύης...

Χαίρε από Αυστραλία αγαπητέ μας φίλε

Ιάκωβος Γαριβάλδης

«Να βγάζουμε τις αμίλητες σιωπές μας», «Αισθάνομαι ότι μου κάνατε τη ζωή μου πιο όμορφη... γιατί υπάρχετε», «Ανοίγουμε με την κουβεντούλα μας «τριμμένα τετράδια προσωπικών διαδρομών». «Κι από τούτο εδώ το ανοιχτό παράθυρο, που περισσεύει η νοσταλγία, που φτάνουν μόνο χαμόγελα, ξεφεύγει ένα και σας το στέλνω».

Λόγια του φίλου Στράτου τα παραπάνω. Μας τα χάρισε απλόχερα σε μας τους «μακρινούς του φίλους». Και το νιώσαμε... Ήταν μέσα από την ψυχή του!

Σε τέτοιους Ανθρώπους, σε τέτοιους μακρινούς φίλους, σαν τον Στράτο, μόνο την ψυχή μας μπορούμε να του χαρίσουμε. Οτιδήποτε άλλο... Είναι λίγο.

Σπύρος  Δαρσινός, Τενεσί, ΗΠΑ

Βλέπω ότι απλώνεις το χέρι σου για χαιρετισμό, συνέχεια. Φαντάζομαι ότι θα βρίσκεις τη δέουσα ανταπόκριση. Μακάρι. Είναι πολύ ωραίο να επικοινωνούν οι άνθρωποι, κι απ' την επικοινωνία αυτή να γεμίζει η ψυχή τους.

Με τους χαιρετισμούς μου
Τάκης Χατζηαναγνώστου