ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΡΓΑ...

         Το Αριστοτέλειο Ίδρυμα Έρευνας & Αρωγής Ομογενειακών ΜΜΕ, υπό την αιγίδα του Υπουργείου Εξωτερικών της Κυπριακής Δημοκρατίας, πραγματοποιεί την 5^η Έκθεση Ομογενειακού Τύπου και Βιβλίου στο Πολιτιστικό Κέντρο του Δήμου Αθήνας «Μελίνα». Είναι, δίχως άλλο, μία άξια προσοχής παρουσία όπου μέσα σε δύο αίθουσες του καταπληκτικού αυτού κτιρίου, στο Θησείο, εκθέτει πληθώρα εφημερίδων, περιοδικών και βιβλίων των Ελλήνων της Διασποράς και θα διαρκέσει μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου.

         Μας δίνεται η ευκαιρία, λοιπόν, μέσα απ’ όλα τα έντυπα και τα βιβλία των ανθρώπων αυτών, να βιώσουμε και να επιβεβαιώσουμε ότι, εκτός από την αγάπη τους για την πατρίδα, που είναι δεδομένη, συνωθούνται και συνυπάρχουν κι όλα τα αγνά τους συναισθήματα αποτυπωμένα στην κάθε εφημερίδα, στο κάθε περιοδικό, στο κάθε βιβλίο... Είναι αυτά που μαρτυρούν τη συγκίνηση, τον πόθο, την αγωνία, την αισθαντικότητα, την αναπόληση και τη νοσταλγία του ξεριζωμένου Έλληνα. Μ’ αυτά που καταθέτουν στα κείμενά τους, είναι σαν ν’ ανάβουν όλους τους προβολείς για να προβάλλουν και να φωτίσουν κάποιες αμυδρές ελπίδες στις καρδιές μας. Όσο μπορεί, τέλος πάντων, να υπάρχει ελπίδα.

         Αυτοί οι ΕΛΛΗΝΕΣ (ναι, με κεφαλαία) σκορπισμένοι σε πάνω από 143 χώρες του κόσμου, που κάποια στιγμή άνοιξαν πανιά, σε δύσκολες εποχές, και σαλπάρισαν για άλλους τόπους, ψάχνοντας το κάτι που δεν έβρισκαν εδώ – το βρήκαν (ίσως) στις εσχατιές του κόσμου. Αυτοί που απαρτίζουν μια άλλη Ελλάδα, των 7 ή 8 εκατομμυρίων Ελλήνων, που ζει και αναπνέει, σαν ο άλλος μισός πνεύμονάς της, στα ξένα, δίνει το στίγμα της με χίλιους δυο τρόπους. Αυτοί που πασχίζουν, που βρίσκουν χρόνο μέσα από τον αγώνα της επιβίωσης τους και δίνουν με κόπο και μεράκι αλλά και ψυχή, έναν άλλον αγώνα για την ελληνικότητά τους, μέσα από τα κάθε λογής έντυπα, κατάφεραν, να μεταλαμπαδεύσουν και –προπάντων– να διατηρήσουν ζωντανή τη γλώσσα μας, «αρθρώνοντας τον δικό τους ιδιαίτερο ελληνικό λόγο» .

         Θα ήθελα εδώ να αναφέρω ότι από το 1942 μέχρι σήμερα, κυκλοφόρησαν πάνω από 70 εφημερίδες, 25 περιοδικά, αναρίθμητα βιβλία, λευκώματα και άλλα έντυπα. Κάτω δε, από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες ο Τύπος του Απόδημου Ελληνισμού κατάφερε να επιβιώσει και μαζί με τους συγγραφείς της ελληνικής διασποράς να αποτελέσει τη φωτοδόχο πηγή για εκατομμύρια Έλληνες, κρατώντας ζωντανή την Ελληνική γλώσσα, την Ιστορία και τις παραδόσεις του Ελληνισμού. Είναι η γέφυρα,  ανάμεσα στην παλιά και τη νέα πατρίδα, αλλά και ανάμεσα στις γενιές των μεταναστών. Ήταν και είναι μια όαση παρηγοριάς και ελπίδας στην ερημιά της ξενιτιάς.  

         Μόνοι τους, δυστυχώς, (δυστυχέστατα θα έλεγα), θα συνεχίσουν –καθώς φαίνεται– να δίνουν τις μάχες τους μιας και το επίσημο ελληνικό κράτος συνεχίζει να τους αγνοεί και να τους υπόσχεται –ως συνήθως– μόνο με τα «ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα». Αναμφίβολα «ο Ομογενειακός τύπος είναι η καρδιά του απόδημου Ελληνισμού κι αυτή την καρδιά είναι καθήκον και υποχρέωση όλων μας να την κρατήσουμε ζωντανή, γιατί μόνον όσο αυτή χτυπά, θα μπορούμε να μιλάμε για Απόδημο Ελληνισμό».

         Με λύπη μου διαπίστωσα, για άλλη μια φορά και το βροντοφωνάζω, ότι η Ελληνική Πολιτεία αδιαφορεί και περιφρονεί τέτοιες καταπληκτικές προσπάθειες. Στα εγκαίνια της Έκθεσης έλαμψε με την απουσία της! Ούτε ένας από το υπουργείο Εξωτερικών, ούτε ένας από το υπουργείο Τύπου, ούτε καν από την αντιπολίτευση! Ακόμη δεν είναι ψηφοφόροι, βλέπετε... Και πολύ σωστά ο καλός δημοσιογράφος κ. Π. Ξανθίδης διατύπωσε πως: «... Ως φαίνεται το θέμα δε “πουλάει”»...

         Απόδημος για πολλά χρόνια κι εγώ, (κι έτσι νιώθω) έμεινα με μια πίκρα, να με πληγώνει (όπως το είπε κι ο ποιητής) αλλά και με μια μελαγχολική διαπίστωση: Αυτοί να μας πείθουν με τα διάφορα παραμύθια τους κι εμείς, ως συνήθως, να μην μπορούμε να τους πείσουμε για τις αλήθειες μας. Τι κρίμα...

Στράτος Δουκάκης

mithymnaios@gmail.com

19/02/2007