ΑΧ ΑΥΤΑ ΤΑ ΧΟΥΓΙΑ ΜΑΣ

Ένα πρωινό, καθώς οδηγούσα, με μια διάθεση που μου την έκανε καλύτερη ένα  υπέροχο τραγούδι που άκουγα στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου μου, όταν στη δεξιά μεριά του δρόμου, αντιλαμβάνομαι μια κυρία με το μωράκι της να θέλουν να περάσουν απέναντι. Έκρινα φυσιολογικό να σταματήσω για να περάσουν. Τι το ’θελα εγώ ο αφελής να το κάνω... Ένα επίμονο κορνάρισμα, από το πίσω  αυτοκίνητο με ξάφνιασε κι ένας έξαλλος οδηγός να χειρονομεί και να με βρίζει σα να έκανα το μεγαλύτερο παράπτωμα! Ενώ εγώ -μέσα στην καλή μου διάθεση- ένιωθα να κάνω έστω μια καλή πράξη, αφήνοντας την κυρία με το μωράκι να περάσουν, ο από πίσω μου «κύριος»... με έβριζε γι’ αυτό! Κάποια στιγμή που ο δρόμος, μου το επέτρεπε, παραμέρισα να με προσπεράσει – έδειχνε βιαστικός. Μπόρεσα να δω, καθώς με προσπερνούσε, μια βλοσυρή φάτσα, έναν κατσούφη εξαγριωμένο άνθρωπο κι ένα τεντωμένο χέρι με τα πέντε δάχτυλα της παλάμης του ανοιχτά (τη γνωστή, πλέον παγκοσμίως χειρονομία μας) να με κατακεραυνώνει. Κάτι μουρμούριζε που δεν πρόλαβα να καταλάβω αν ήταν ένα ευχαριστώ, που τον άφησα να περάσει, ή η συνέχεια των ύβρεων που με χρέωνε για την, δήθεν γι’ αυτόν, «καλή μου πράξη»... Απόρησα. Τι να έλεγα άλλωστε...

Επειδή μου έχουν συμβεί αρκετά τέτοια και χειρότερα, αρχίζω σιγά σιγά να προσγειώνομαι και να συνηθίζω στη νέα τούτη ελληνική πραγματικότητα. Κι επειδή συχνά διαπιστώνω τέτοιες καταστάσεις ομολογώ πως αυτό με θλίβει αφάνταστα. Με θλίβει γιατί, ύστερα από τόσα, δεν θέλω να παραδεχτώ (στο μέσα μου) ότι στις μέρες μας έχει εκλείψει η στοιχειώδης έστω ευγένεια, ο σεβασμός, η διακριτικότητα, η ευπρέπεια... το χαμόγελο. Όλα εκείνα, τέλος πάντων, τα χαρακτηριστικά που προσέδιδαν στις ανθρώπινες σχέσεις εκείνο το ξεχωριστό... Αυτά τα απλά πράγματα που ο χρόνος (και η εξέλιξη;) κατάφεραν, στις μέρες μας, να τα κάνουν να μοιάζουν περιττά! Επιβεβαιώνεται καθημερινά, το ξέφτισμα κάθε αξίας και η απογύμνωση του ανθρώπου από την ανθρωπιά του. Συμπεριφορές που είχαμε πάρει από τα σπίτια μας... απ’ τους γονείς μας. Χάνονται. Αυτό το «κάτι» που φέρναμε μέσα μας, το μετατρέψαμε σε «τίποτα». Και είναι κρίμα γιατί εκεί, σ’ αυτά ακριβώς, μετριέται ο πολιτισμός μας.

Κι όλα αυτά, δυστυχώς, τα ζούμε και τα βιώνουμε καθημερινά: στο δρόμο, στα μέσα μεταφοράς, στις ουρές, στην αγορά, στις τράπεζες, στις δημόσιες υπηρεσίες, ιδίως σ’ αυτές. Ίχνος σεβασμού, ευγένειας, ανθρωπιάς... Πόσο φτωχύναμε... Πόσο λιγοστεύουν όλα εκείνα που κάποτε έφερναν τους ανθρώπους πιο κοντά. Ίσως να χρειαστούμε και πάλι μαθήματα ανθρωπιάς, αλλά που χρόνος γι’ αυτό. Ακόμα και απλές λέξεις έχουν χαθεί από το λεξιλόγιό μας. Ένα «ευχαριστώ», μια «συγγνώμη», ένα «κύριε» ή «κυρία», ένα «παρακαλώ» και τόσα άλλα γνωστά. Η αγένεια επικρατεί, έγινε κυρίαρχη αισθητική, καθώς φαίνεται και η ευγένεια περιθώριο. Οι άνθρωποι γίναμε αφόρητα παράξενοι. Αφήσαμε κατά μέρος την ομορφιά της ζωής και βγάλαμε από μέσα μας την ασχήμια, βγάλαμε την αναστάτωση από τη γαλήνη, το μίσος από την αγάπη, την ψυχρότητα από τη ζεστασιά, τη βία από την ανθρωπιά... Κανένας δεν λογαριάζει τον διπλανό του. Ο καθένας για την πάρτη του. Η κοινωνία δείχνει να έχει εξαντλήσει τα όριά της. Κι όλη αυτή η κατάσταση κατάφερε, αλίμονο, να μας μεταβάλει σε άχρωμους πια παρατηρητές των όσων συμβαίνουν δίπλα μας.         

Στράτος Δουκάκης

mithymnaios@gmail.com

 Ιανουάριος 2007