Είναι κάτι ανέλπιστα περιστατικά...

Ένας πρωινός περίπατος -μετά την επιστροφή μου από το Μόλυβο- στο Θησείο και στο Μοναστηράκι ήταν μια ανάγκη αλλά και μια απόλαυση. Περπατώντας στα στενά δρομάκια όλα ήταν ανθισμένα κι οι νεραντζιές άφηναν μια μεθυστική ευωδιά τριγύρω. Είχα ακόμη στο μυαλό μου την πολύχρωμη εικόνα της φύσης στο νησί και τώρα, σε τούτο τον περίπατο, έκανα τις συγκρίσεις μου για να έχω μια συνέχεια. Να όμως που δυο τυχαία κι ανέλπιστα περιστατικά μου χάλασαν και τη διάθεση… και τη συνέχεια.

Μάλλον κάποια κάτοικος της περιοχής, φαίνεται να ήταν η κυρία με το ψάθινο καπελάκι και την αθλητική φόρμα που προχωρούσε μπροστά μου, κρατώντας δεμένο μ’ ένα κόκκινο λουρί έναν αρκετά μεγαλόσωμο σκύλο. Παρακολουθούσα την κυρία με το ψάθινο και το σκύλο να σταματάει κάθε λίγο για να κάνει το ζώο την ανάγκη του, πότε στο πεζοδρόμιο, πότε στα δεντράκια, δίχως, στη συνέχεια, να δείχνει ότι ενδιαφέρεται για ό,τι άφηνε στο διάβα της. Εκείνο το κακόμοιρο έπρεπε να ανακουφιστεί, αμ’ εκείνη; Η ίδια σκηνή συνεχίστηκε δυο τρεις φορές σε διάστημα μερικών μέτρων. Δεν είχε την «καλοσύνη», η εν λόγω κυρία, να περισυλλέξει τις ακαθαρσίες του σκύλου της. Έδειχνε να αγνοεί επιδεικτικά την υποχρέωση που έχει (νομίζω) απέναντι στους συνανθρώπους της, στον εαυτό της, αλλά και στο ίδιο το περιβάλλον. Φυσικό είναι τα κατοικίδια ζώα να χρειάζονται την καθημερινή τους βόλτα και φροντίδα κι ακόμα πιο φυσικό –και προς τιμήν τους- είναι όσοι τα έχουν να μπορούν να τα φροντίζουν. Σέβομαι τα φιλοζωικά τους αισθήματα, αλλά δεν καταλαβαίνω πως μπορεί κάποιος να είναι φιλόζωος κι απ’ την άλλη να μην αγαπάει το περιβάλλον και τους συνανθρώπους του.

Ωστόσο, φαίνεται να μην απασχολεί πολλούς ιδιοκτήτες κατοικίδιων αυτό το λεπτό ζήτημα. Λίγοι είναι αυτοί που έχουν συνείδηση, καθώς, όπως φαίνεται, αρκετοί δεν καταλαβαίνουν ότι θα πρέπει να σέβονται το χώρο και τους άλλους. Άλλωστε και οι ίδιοι διατρέχουν κίνδυνο κάποια στιγμή να πατήσουν… τα περιττώματά των σκύλων τους. Θα είναι σημαντικό να γίνει μια ενημέρωση γύρω απ’ αυτό το θέμα μήπως και πολλοί αλλάξουν νοοτροπία.

Την κακή μου ήδη διάθεση μετά απ’ αυτό που είδα, ήλθε να την χειροτερέψει κι άλλο ένα περιστατικό. Αφορμές δεν λείπουν ποτέ. Ήταν μεσημέρι πια, κατηφόριζα ανυποψίαστος προς στο σταθμό του μετρό στο Μοναστηράκι, όταν πήρε το μάτι μου τρεις τουρίστες να στέκονται μπροστά από ένα ξέχειλο κάδο με σκουπίδια κι ένα σωρό έκθετες σκισμένες σακούλες που ήταν ξεδιάντροπα πεταμένες εκεί γύρω. Κατάλοιπα του σύγχρονου καταναλωτικού κόσμου μας. Μου έκανε εντύπωση το περιφρονητικό τους ύφος για την αποκρουστική, κατά τα άλλα, εικόνα που είχαν μπροστά τους. Κάτι είπαν μεταξύ τους, κούνησαν κάπως ειρωνικά το κεφάλι τους μ’ ένα πικρό χαμόγελο στο πρόσωπό κι απομακρύνθηκαν.

Ντράπηκα! Πιστέψτε με. Για μια στιγμή, θέλησα να τους φτάσω για να τους εξηγήσω ότι η Ελλάδα δεν είναι αυτό που αντίκρισαν, ότι δεν είναι συνήθως έτσι (κι ας είναι...), ότι μάλλον δεν θα πέρασε το απορριμματοφόρο του Δήμου, ότι ο πολιτισμός μας δεν είναι αυτό που είδαν, δηλαδή σκουπίδια... Δυστυχώς, δεν το έκανα. Προς στιγμήν σκέφτηκα ότι, ίσως οι δικαιολογίες, που πέρασαν απ’ το νου μου, δεν θα άλλαζαν την ήδη κάκιστη γνώμη τους για την καθαριότητα και τον πολιτισμό μας. Επίσης σκέφτηκα ότι ήρθαν στη χώρα μας περιμένοντας να δουν από κοντά τη κοιτίδα του πολιτισμού (τρομάρα μας…), να θαυμάσουν την ιστορία μας. Αντ’ αυτού όμως...

Αισθάνθηκα ότι εγώ έφταιξα για ό,τι δεν μπόρεσα να πω… Στα καθημερινά, δυστυχώς, είναι που κρινόμαστε. Στα άλλα έχουμε ήδη κριθεί... Τελικά… δεν στάθηκε –παρ’ όλα αυτά- δυνατόν να πω κάτι... ντράπηκα. Να πάρ’ η ευχή, πήγε στράφι και η βόλτα μου και η διάθεση…

Στράτος Δουκάκης

mithymnaios@gmail.com

15/04/2007